Analizom matrice Starog grada Poreča, pokušalo se ustanoviti “zrno” (Ch. N. Schultz) grada. Traženjem “zajedničkog nazivnika” parcela u Starom gradu i postojećih parcela stambene izgradnje Peškere, ustanovljena je dimenzija od 720 cm. Parcele na Peškeri su širine cca 15 m, što odgovara dvostrukom modulu. Drugi kriterij za uspostavljanje matrice, bila je analiza tipologije izgradnje u našim obalnim gradovima, te izgradnje Mediterana općenito od Portugala i Španjolske preko Italije do Grčke. Osnovne karakteristike su gusta i vertikalna izgradnja (male parcele) s velikom izgrađenošću. Karakter i centralitet lokacije upravo to i zahtijeva.

Matrica je formirana veličinom parcele i prilagodbom rastera postojećoj situaciji te ulicama koje su jasno definirane otvorenošću pogleda na more ili svojom zatvorenošću. Riva, ulica N.Tesle te rubno ulica G. Kalčića, definiraju najbitnije longitudinalne elemente izgradnje. Te ulice pripadaju lokalitetu (one su nađene) i njihova je linija nepravilna, dok su novoformirane ulice rezultat planiranja, te svojim redom i ortogonalnošću predstavljaju kontrast kao i protutežu u prostoru. Poprečne (istok – zapad) ulice kadriraju pogled na more, dok su servisne ulice pozicionirane na način da uvijek imaju zatvorenu vizuru. Uzdužne i poprečne ulice zajedno formiraju mrežu (raster) praznog u punom (masi bloka).

Zbog specifičnosti lokaliteta kao i programa, postoji nužnost postizanja visoko urbanog karaktera centra grada, što podrazumijeva multifunkcionalnost na cijelom prostoru te veliku gustoću izgrađenosti kao i funkcioniranje 24 sata na dan.

Pitanje je kakva tipologija može zadovoljiti te uvjete. Analizom geneze bloka, pokušalo se naći odgovor. Začeci blokovske izgradnje u formi kakvu i danas poznajemo, potiču od rimskog bloka (insula). Njegova introvertiranost i podređenost matrici grada predstavlja temeljne pretpostavke urbaniteta kakvog danas poznajemo. Kroz povijest pratimo njegovo narastanje i deformacije koja kulminira u XX st. eksplozijom bloka u modernističku štapičastu izgradnju, koja stvara neizdiferenciran prostor nesaglediv s pozicije pješaka u kojem ulice i trgovi više ne postoje. Kod takvog vida urbanizma, gubi se mjerilo čovjeka. Osnovna pretpostavka urbanizma u ovom specifičnom slučaju Peškere je uspostavljanje mjerila pješaka. Raster ulica i mjera bloka podređeni su tom principu. Osnovna je teza bila u jasnom formiranju vanjskih rubova bloka koji tada definiraju specifični profil ulice. Tradicionalni blok formira vanjsku fasadu i unutarnje dvorište. Stvaranjem odnosa van bloka unutar bloka odnosno odnosa privatno – javno, rezultira nekontroliranom unutrašnjošću tj. problemom vlasništva (parcelacija) i najčešće dodatnom izgradnjom unutar bloka što je vidljivo i u samom Poreču. Projektirajući tradicionalni “šuplji” blok, izlažemo se opasnosti nekontrolirane (divlje) izgradnje u njegovoj unutrašnjosti. Iz tog razloga, predloženo je rješenje sa maksimalnom iskoristivošću parcele pa je nekontrolirana izgradnja postala kontrolirana. Rezultat toga je “defragmentiranje” jedne velike, zajedničke šupljine bloka u puno manjih privatnih atrija. Atriji omogućuju duboku izgradnju odnosno maksimalnu iskoristivost parcele, pa se u krajnjoj varijanti, unutrašnjost bloka svodi na servisnu ulicu. Pomicanjem atrija u poziciju unutarnjeg ruba izgradnje, dolazi do proširenja interne, servisne ulice, pa šupljina bloka postaje veća. U načelu, što će se dešavati u unutrašnjosti bloka, rezultat je odluke investitora, pod uvjetom da se poštuju vanjski rubovi i granice. Blok je niz dvostrano orjentiranih višekatnica s atrijem, što omogućava obostrani ulaz i smještaj lokala. Prioritet oblikovanja je cjelina , ne pojedini objekt. Time je postignuta kontrola građevinskog volumena – mase – unatoč različitim arhitektonskim tretmanima pojedinih parcela, zadržat će se ambijentalna cjelina.